God bok: Boka om boka – gjennom to tusen år

Boka om bok

Boka om boka peiker på Bibelen som eit lokomotiv som har drive bokhistoria framover. «I denne store boka har ein alltid brukt berre det beste av skrivematerialar, det vakraste av kunsten, det nyaste av teknologi – alt dette som har forma både bokkunsten og vår eigen kultur» skriv forlaget på omslaget.

Eg har lese boka og blitt begeistra!

Les omtalen eg har skrive om boka på prest.no.

Om bibelomsetjing

Bibelomsetjing kan samanliknast med å forvalta ein slektsgard

På Bibelselskapet si nettside ligg det (mai 2008) ein innhaldsrik og interessant artikkel om Fadervår – kildene, tradisjonen og formidlingen.

Artikkelen er sett saman av fleire ulike delar:

  • Fra bibeloversetterens verksted. Fadervår, Herrens bønn. Hentet fra oppslagsdelen til Det nye testamentet 2005
  • Å omsetja Fadervår. Artikkel av bibelomsetjar Hans Johan Sagrusten, tidlegare publisert i Ung Teologi (teologisk tidsskrift utgjeve av studentane på MF)
  • Fadervår 1550-2005
  • Å be Fader vår i dag. Tekstmeditasjon ved Hans-Olav Mørk

Eg tar med eit avsnitt frå artikkel til Sagrusten:

Vi kan samanlikne det å omsetja Bibelen med å forvalte ein slektsgard: Ansvaret går frå generasjon til generasjon. Sonen tek over garden frå far sin, med dei bygningane og den reiskapen som er på garden. Ansvaret er stort – mange generasjonar har arbeidd med denne jorda før han.
Tenk om sonen etter 30 år gav garden vidare med orda «eg har ikkje endra på ein einaste ting!» Viss garden hadde dei same husa, den same traktoren, den same slåmaskina og same driftsmåten som da han tok over, ville han i røynda gje vidare ein gard med sterkt forringa verdi.
Sjølvsagt ville det framleis vera den same jorda. Men reiskapen ein treng for å gjera seg nytte av jorda, ville vera håplaust forelda. For på ein gard må kvar generasjon investere i nytt utstyr for at verdien på garden skal vera like stor. Nye tider stiller nye krav til reiskapen og bygningane på garden.
Slik er det òg med Bibelen. Vi forvaltar det same verdifulle jordsmonnet som generasjonane før oss, men må investere i ny reiskap for å gjera oss nytte av den store spirekrafta som ligg der. Der odelsguten byter ut den gamle traktoren med ein ny, investerer bibelomsetjaren i nye ord som kan formidle det teksta seier. Og der odelsguten byggjer ny driftsbygning, byggjer bibelomsetjaren nye setningar som menneske i dag skjønar.
Og paradokset for både bonden og bibelomsetjaren er: For å gje vidare det same som vi tok over frå generasjonane før oss, må vi endre på det!