Ved starten av kyrkjeåret

Adventstida er ei tid for førebuing til julehøgtida. Begge desse tidene i kyrkjeåret er verdifulle og dei har tradisjonelt ulik profil, farge og innhald. Alt det praktiske som me gjerne vil ha gjort før jul, kan lett gjera advent til ei svært hektisk tid. Det ser også ut til å vera ein trend at det som naturleg høyrer med i jula, blir tatt ut i forkant. Dermed får mange ei oppleving av at jula er over med julaftan!

Eg trur me alle vil vinna på å la advent vera advent og jul vera jul. Og på å la julehøgtida vara heilt til ”trettande dag jul”, altså 6. januar. Det kan me gjera for eksempel ved å venta (lengst mogleg) med å fylla huset med julepynt og ved å la (noko av) den gode julematen få liggja lagra til jula faktisk har begynt.

Dette er eit utdrag frå Prestekragen, ein spalte i Kirkehilsen nr 6/2014. Menighetsbladet kjem i desse dagar i postkassene i Hinna bydel.

Her er heile teksten:

Har du tenkt over at me som lever i ein kultur prega av kristendommen, har to kalendrar som går parallelt? I tillegg til kalenderåret, følgjer me også kyrkjeåret med sine høgtider og årstider. Det er i denne samanhengen ord som advent og jul høyrer heime. Første søndag i adventstiden begynner eit nytt kyrkjeår.

Eg er glad for at kyrkjeåret vekslar mellom ulike søndagar, høgtider og periodar. Dette er med og gir året innhald. Det blir på ein måte som med kalenderåret; me er heldige som har ulike årstider. Sjølv om eg ikkje ville vore utan hausten, er eg glad det ikkje er haust heile året!

Kyrkjeåret sitt utgangspunkt er feiringa av søndagen. Dette går heilt tilbake til dei første kristne. Dei begynte å samlast den første dagen i veka, søndagen, dagen då Jesus stod opp frå dei døde. Dei feira altså på ein måte påske kvar veke. Sidan vaks det fram eit kyrkjeår der kvar søndag og kvar heilagdag har sitt eige namn og sitt spesielle innhald. Den som følger med på dette, får setja seg inn i ulike sider ved Jesu liv og ved den kristne trua.

Forfattaren Peter Halldorf har skrive om kyrkjeåret. Han skriv at kyrkjeåret både har ein åndeleg og ein pedagogisk funksjon. Me feirar og set oss inn i dei store hendingane i Jesu liv: «Fra jul til påske, fra pinse til advent følger vi Jesus gjennom evangeliene og lar våre liv innpodes i hans liv. Hvert år er et prisme som får sitt lys fra Kristus og lar det bli reflektert i skiftende farger til ulike tider i løpet av året. Hver høytid gjenspeiler ett aspekt av troens mysterium.»

Adventstida er ei tid for førebuing til julehøgtida. Begge desse tidene i kyrkjeåret er verdifulle og dei har tradisjonelt ulik profil, farge og innhald. Alt det praktiske som me gjerne vil ha gjort før jul, kan lett gjera advent til ei svært hektisk tid. Det ser også ut til å vera ein trend at det som naturleg høyrer med i jula, blir tatt ut i forkant. Dermed får mange ei oppleving av at jula er over med julaftan!

Eg trur me alle vil vinna på å la advent vera advent og jul vera jul. Og på å la julehøgtida vara heilt til ”trettande dag jul”, altså 6. januar. Det kan me gjera for eksempel ved å venta (lengst mogleg) med å fylla huset med julepynt og ved å la (noko av) den gode julematen få liggja lagra til jula faktisk har begynt.

Og så vil eg slå eit slag for at den innhaldsmessige sida ved advent og jul får koma til sin rett. Dette kan skje ved deltaking i gudstenester og konsertar i kyrkja. Og det kan skje i heimen ved å ta vare på og bruka ritual og tradisjonar som å tenna adventslys, lesa juleevangeliet, gå rundt juletreet og synga julesongar.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: